บทที่ 36 คนเจ็บคือฉัน(2)

“ฉันพยายามแล้ว พยายามที่จะลืม พยายามที่จะก้าวเดินต่อไป แต่ทุกครั้งที่หลับตา ภาพของกุลก็คอยตามหลอกหลอนฉัน ความเจ็บปวดมันเกาะกินจนฉันแทบจะเป็นบ้า...”

อคิระหันกลับมาสบตากับเธอ ดวงตาคมกริบสั่นไหวด้วยความร้าวราน

“มันทำให้ฉันเสียใจไม่ต่างจากเธอหรอกนะทอฝัน... และการที่ฉันทำแบบนี้ การที่ฉันได้เห็นเธอเจ็บป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ